Stichting Kinderhulp Voorne-Putten

KvK: 24429616

Archief:

 

 

 

2011: VERSLAG VAN DE TERUGREIS VAN ONZE BOSNISCHE KINDEREN NA EEN HEERLIJKE VAKANTIE!

Vrijdag, vrijwel iedereen op tijd aanwezig voor het vertrek vanaf de parkeerplaats achter het gemeentehuis in Abbenbroek. Na alle mooie weken regende het zowaar!! De bus zat nokvol met bagage. Na een kort afscheid bij de voetbalvereniging iedereen naar de bus. Precies op tijd werd er vertrokken richting Bosnië. Chauffeurswissel bij de Duitse grens om ongeveer 21.00 uur. Daarna geprobeerd om de DVD van de afgelopen actie af te spelen maar de recorder gaf aan dat het een “bad disc” was dus dat feest ging niet door. Dus maar een andere film opgezet. Kinderen waren erg rustig. Om half 12 een laatste plasstop voor de nacht. Dit lukte niet gratis bij de eerste raststatte die we uit hadden gezocht, dus maar even verder. De volgende lukte gelukkig wel. Daarna heeft iedereen geprobeerd wat te slapen. Bij de meeste kinderen is dit wel gelukt. De volgende morgen om 7.30 uur de volgende stop in Oostenrijk. Mooi weer. Alle kinderen even de bus uit en plassen. Daarna weer snel verder. Bij de Kroatische grens moesten alle kinderen weer de bus uit voor een stempel bij de douane. Verder geen problemen. Na nog een plasstop voorbij Zagreb waren we rond 13.00 uur bij de Bosnische grens. Het is daar altijd een probleem om de papieren juist ingevuld te hebben en ook deze keer gaf het daar wat oponthoud. Maar om 13.30 uur konden we dan toch Bosnië inrijden wat de kinderen juichend begroetten. Het eerste stuk in Bosnië is tamelijk heuvelachtig met veel bochtige wegen. Dit leverde uiteindelijk toch nog een spugertje op. De reservekleding kwam dus goed van pas. Om 15.00 uur in Sanski Most waar bijna alle ouders reeds aanwezig waren. Kinderen blij, ouders blij en wij blij dat ze weer veilig thuis waren. Snel de bagage uitgeladen, paspoorten uitgedeeld en afscheid genomen. Alle dozen met kleding e.d. zijn door Amela meegenomen. Zij weet daar best wel een goede bestemming voor.

In het hotel aangekomen bleek dat de door ons gereserveerde kamers bezet waren. Dit gaf de nodige verwarring maar werd, vergezeld door vele excuses, uiteindelijk toch opgelost.Na ons opgefrist te hebben werden we door Samir opgehaald en hebben we gezellig bij Camino gegeten. Terug bij het hotel bleek er een trouwfeest aan de gang te zijn. Veel herrie. Margo en ik zijn daarop naar het bruidspaar gestapt en hebben gevraagd of het om 23.00 uur wat stiller kon zijn en zij beloofden er voor te zorgen. En zie,om 23.00 uur ging iedereen naar huis en konden wij heerlijk en ongestoord slapen. Zo zie je maar Arie. Als je het maar vriendelijk vraagt!!

De volgende morgen afscheid genomen van Adis, Fajik en Amela en nog even koffie gedronken bij Faris en zijn vrouw. Zij hebben er ondertussen een tweede zoon bij.

Om 13.00 uur in de bus terug naar Nederland. Geen problemen bij de grenzen ondanks de 38 bezems in het bagageruim.In  Slovenië en zuid-Oostenrijk wat regen. Verder prima weer. Net na de Oostenrijks/Duitse grens werden we eerst aangehouden door de politie (paspoortcontrole) en een half uur later door de douane die met alle geweld een BTW-formulier wilde zien. De chauffeurs konden dit niet vinden maar  wel een corresponderend nummer. Dit bleek uiteindelijk genoeg en na 3 kwartier konden we weer verder. De rest van de reis verliep probleemloos en rond 9 uur waren we bij de Mac in Spijkenisse. Het zat er weer op!!

 

 

DE REDEN WAAROM

“Waarom nog steeds kinderen uitnodigen uit deze regio”: is een veelgestelde vraag. De oorlog is toch al weer lange tijd geleden beëindigd, en ze kunnen toch inmiddels wel weer voor zich zelf zorgen is een ander argument. Daarnaast speelt een rol dat, sinds de vredestroepen zich langzaam terugtrekken, het er nu wel weer OK zal zijn.

En inderdaad de oorlog is voorbij, maar dat betekent alles behalve vrede in de meest brede zin van het woord. Vrede is namelijk meer dan het ontbreken van gevechten om grondgebied. Vrede is ook het vreedzaam, als buren met elkaar leven, naast elkaar wonen en elkaars overtuigingen accepteren. De verschillen tussen de diverse etniciteiten zijn nog dagelijks merk- en voelbaar.

Daarnaast leiden nog vele ouders van de kinderen die wij uitnodigen onder de gevolgen van de oorlog. Velen van hen missen een groot deel of heel hun familie omdat deze omkwamen in de oorlog. Anderen zijn psychiatrisch ziek of fysiek gehandicapt. Met als gevolg vaak werkloos, waardoor het opvoeden van kinderen wel een “zware” taak is geworden.

Kortom deze kinderen hebben het echt nodig om, al is het maar een keer er even tussen uit te zijn, even te genieten en zorgeloos kind te mogen zijn. Wij bieden hen niet meer en minder dan een warm hart en huis. Daarna gaan de kinderen ook weer graag terug naar hun eigen huis. Maar wel, en dat weten we uit ervaring, een beetje meer weerbaar en met een fantastische ervaring in hun rugzak.

HET VERHAAL VAN EEN 'OUD' GASTKIND

De link naar de brief van Adel Hodzic, hij is een jaar of 10 geleden te gast geweest op ons eiland. De brief staat in de originele Engels versie en hij is vertaald in het Nederlands

 

HET VERHAAL VAN GASTOUDERS UIT 2009

 

Open onderstaande link en u kunt het interview lezen wat Claire en Peter Blasic 18 maart 2009 hebben gegeven in Weekblad Botlek 1. [pagina 2 en 3]

http://www.deweekkrant.nl/pdfarchief/viewer?archive=12229